Het eeuwenoude credo dat stilstaan achteruitgaan is wordt dezer dagen met verve vertolkt door de regering Leterme I. Het lijkt wel of de stijgende voedselprijzen, de dalende koopkracht, de opwarming van de planeet en de internationale kredietcrisis, aan deze regering voorbijgaan. Waar goed bestuur aan politiek defaitisme grenst, worden ze hoogstens ‘opgemerkt’ (de superministerraad) en ‘opgevolgd’ (een prijzenobservatorium), in een poging de waan van daadkracht te herstellen. Wat niet voorbijgaat aan Leterme I, zijn de ‘echte problemen’ van de mensen, zoals de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, de hervorming van de instellingen of de realisatie van een corridor die verschillende landsdelen met elkaar verbindt. Maar ook daar blijft immobilisme de boventoon voeren: de vijf minuten politieke moed die nodig waren om een kieskring te splitsen zijn uitgelopen tot een institutionele nachtmerrie die nu al meer dan een jaar de agenda’s beheerst. Ware het allemaal niet zo ernstig konden we er maar beter mee lachen, in de beste Belgische traditie. Maar de toestand ís ernstig, omdat de maatregelen die we níet nemen de ongelijkheden in de samenleving aanwakkeren.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten