De koopkracht van de mensen neemt af, mede als gevolg van een ongezien samenspel van economische krachten en de politieke onwil om er iets aan te doen. De sterke toename van de prijzen van -steeds schaarser wordende- aardolie en -steeds mondialer geconsommeerde- levensmiddelen ligt aan deze beweging ten grondslag. Tegelijkertijd blijven de lonen van de werknemers achterwege, zowel ten aanzien van het nationaal inkomen (voor het eerst sinds jaren bedraagt het aandeel van de lonen minder dan 50%), ten opzichte van de toplonen (tot +75% voor lonen van topmanagers t.o.v. +2% voor doorsnee werknemers in de privé-sector o.b.v. de loonnorm) als in vergelijking met de uitstekende productiveit (België is het tweede productiefste land ter wereld) en dito conjunctuur (België scoort beter dan het Europese gemiddelde en de buurlanden en de bedrijfswinsten liepen op tot 14%). De gouverneur van de nationale bank maakt zich desondanks geen zorgen over de koopkracht (je zou van minder met een maandelijks loonzakje van 476.000 euro!) en roept de werknemersorganisaties op tot matiging. Ook de nieuwe regering ligt niet wakker van de koopkracht; de eerste koopkrachtmaatregel is nog lang niet in zicht. Om redenen van sociale rechtvaardigheid en economische democratie dringt politieke actie zich NU op. Ter inspiratie alvast de 10 geboden voor een eerlijke en rechtvaardige koopkrachtverhoging.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten